نشریه دیجیتال بایندر ؛ پشت اخبار رسمی و عناوین رسانهها درباره آسیب به برخی پلهای مواصلاتی هرمزگان و برج مراقبت، واقعیت ملموس و شکوهمندی از جریان زندگی و مقاومت در تمام استانهای ساحلی جنوب کشور در جریان است. از بنادر خوزستان و سواحل سرافراز بوشهر گرفته تا شاهرگهای ترانزیتی هرمزگان و باریکههای صیادی سیستان و بلوچستان، کل نوار جنوبی کشور اگرچه با چالشی پیشبینینشده در معیشت مواجه شده، اما روحیه پایمردی مردم این خطه، موازنه را به نفع استقامت ملی تغییر داده است. مناطقی که همواره با صبوری و اصالت شناخته میشوند، اکنون در مواجهه با این شرایط، عزم خود را برای حفظ ثبات اقتصادی و اجتماعی جزم کردهاند. خبرنگار ما در گفتوگویی صریح با یکی از معتمدین محلی و از بومیان قدیمی سواحل جنوب، ابعاد عینی این پایداری و راهکارهای عبور از چالشها را بررسی کرده است.
به عنوان کسی که خودتان فرزند این خاک هستید و دارید این وضعیت را از نزدیک لمس میکنید، پیامدهای مستقیم این حملات بر زندگی روزمره مردم محلی و نحوه مواجهه آنها با این شرایط را چطور ارزیابی میکنید؟
به تازگی خبر آمد که آمریکای تروریست، آبشیرینکن «بونجی» در جاسک را هدف قرار داده است. این اقدام بیش از هر چیز قساوت و استیصال دشمن را نشان میدهد؛ در منطقهای که آب حکم طلا را دارد، دست روی آبشیرینکن میگذارند تا اراده این مردم را بسنجند. اما دشمن نمیداند که این خاک با وجود تمام سختیها، هرگز تسلیم فشارها نخواهد شد.
رسانهها بیشتر تصاویر سازههای بتنی و خطوط مورد اصابت را نشان میدهند، اما اصل ماجرا روحیه فولادین مردم اینجاست. در تمام این نوار ساحلی، از خوزستان و بوشهر گرفته تا همین هرمزگان و مکران خودمان، نان مردم به دریا و رونق این راهها بند است. با صدمه دیدن برخی زیرساختها و محدودیتهای موقت در صیادی و جابهجایی بار، معیشت بخشی از ملوانان و صیادان غیور ما با چالش مواجه شده است. وقتی چند پل کلیدی در هرمزگان آسیب میبیند، دسترسی دستخوش تغییر میشود و قیمتها نوسان پیدا میکند، اما این به معنای زانو زدن مردم نیست. جوانان بومی ما اگرچه موقتاً با رکود کاری مواجه شدهاند، اما به جای ناامیدی، در حال بازتعریف توان خود برای بازسازی هستند. مردم جنوب تاوان مرزداری خود را با صبوری میدهند و اجازه نخواهند داد این فشارهای معیشتی، پیوند میان آنها و خاکشان را سست کند؛ ما ریشه در این ساحل داریم و آوارگی در قاموس این مردمِ غیور جایی ندارد.
در این وضعیت که نوار جنوبی با این چالشها دستوپنجه نرم میکند، به نظرتان دستگاههای اجرایی و حاکمیتی باید چه اقدامات فوری و جهادی را برای پشتیبانی از این پایداری انجام دهند؟
امروز زمان مدیریت جهادی و حضور میدانی است؛ دولت باید با همان سرعت و قاطعیتی که نیروهای نظامی در میدان هستند، در عرصه پشتیبانی معیشتی وارد شود. اولویت اول، ایجاد مسیرهای اضطراری و جایگزین برای تضمین جریان مداوم غذا، دارو و سوخت به روستاهای ساحلی است. در گام دوم، تا زمان بازگشت به شرایط عادی دریا، تامین اقلام اساسی مرزنشینان و تقویت زیرساختهای درمانی و صحرایی باید با سرعت پیگیری شود. همچنین، حمایتهای مالی مستقیم و برقراری تسهیلات حمایتی اضطراری برای صیادان، لنجداران و کارگران بندری که خط مقدم این نبرد اقتصادی هستند، الزامی است. برای محکم ماندن مرزها، باید از کرامت و معیشت این مردم غیور با تمام توان صیانت شود.
تا زمان پایدار شدن کامل شرایط و رسیدن کمکهای دولتی، خود مردم بومی و ساختارهای اجتماعی منطقه چطور این حماسه استقامت را مدیریت میکنند؟
بزرگترین سنگر و سرمایه ما در این آزمون، غیرت، اصالت و پیوند خونی است که مردم جنوب از خلیج فارس تا دریای عمان به آن آموختهاند. ما به رسمهای اصیل، طایفهای و همبستگیهای محلی خود بازگشتهایم. ریشسفیدان، بزرگان طوایف و معتمدین با راهاندازی صندوقهای همبستگی بومی، چتر برادری را روی سر خانوادههای آسیبدیده پهن کردهاند و اجازه نمیدهند برادرانشان در سختی بمانند. احتکار و خودخواهی در فرهنگ ما جایی ندارد؛ در عوض، جوانان غیور ما با تشکیل گروههای جهادی محلی، خودروها و موتورهای خود را برای رساندن آب و اقلام ضروری به روستاهای دورافتاده بسیج کردهاند. دشمن شاید رادارهای بنادر ما را هدف گرفته باشد، اما دلهای ما به روزهای پیشرو روشن است. ما مرد روزهای سختیم و تاریخ گواهی میدهد که اراده این خاک صبور و مردم غیور جنوب، هرگز در برابر هیچ دشمنی تسلیم نشده و نخواهد شد.
نظرات بسته شده است، اما بازتاب و پینگ باز است.