شریان سوخترسانی به کشتیها در خلیج فارس در دستان ایران
سی نیوز-سرویس بین الملل-* صنعت دریانوردی جهانی در ۲۴ ساعت گذشته با یکی از جدیترین چالشهای عملیاتی خود در قرن بیست و یکم روبرو شده است. در حالی که آمارهای مالی سه ماهه اول سال ۲۰۲۶ نشاندهنده تلاش شرکتهای بزرگ کانتینری برای ثبات بود، اما تشدید تنشها در خلیج فارس و دریای سرخ، معادلات را تغییر داده است. گزارش اخیر مؤسسه S&P Global با اعلام افزایش زمان انتظار سوختگیری به ۱۴ روز، زنگ خطر را برای فروپاشی احتمالی زنجیره تأمین بینالمللی به صدا درآورده است. این گزارش به بررسی ابعاد این بحران و راهکارهای خروج از آن میپردازد.
بحران سوخترسانی؛ سکته در قلب تجارت جهانی
طبق تحلیل جدید S&P Global، همزمان با مدیریت مقتدرانه تنگه هرمز توسط ایران، زمان انتظار کشتیهای کانتینری برای دریافت سوخت در بنادر جایگزین، به رکورد فاجعهبار ۱۴ روز رسیده است. این تأخیر طولانی که پس از جنگ به یک بحران ساختاری تبدیل شده، عملاً جداول زمانی کشتیرانی را از اعتبار ساقط کرده و باعث انباشت میلیونها تن کالا در انتظار جابجایی شده است. کارشناسان هشدار میدهند که نتیجه مستقیم این بنبست، جهش بیسابقه نرخ کرایه حمل و موج جدید تورم در بازارهای جهانی خواهد بود.
شکست رویکرد نظامی و محاصره دریایی آمریکا
شواهد میدانی نشان میدهد که سیاستهای تهاجمی ایالات متحده طی دو ماه گذشته، از جمله تلاش برای اعمال محاصره دریایی و اعزام ناوگروههای ضربت، نهتنها باری از دوش صنعت دریانوردی برنداشت، بلکه خود به عامل اصلی تشدید ناامنی تبدیل شده است. مداخلات نظامی فرامنطقهای باعث شده تا شرکتهای بیمه، ریسک عبور از منطقه را غیرقابلپذیرش اعلام کنند. کارشناسان تأکید دارند که تداوم این محاصره و اصرار واشینگتن بر راهکارهای نظامی، تنها باعث فرار سرمایهها از بخش دریایی و قفل شدن مسیرهای تجاری شده است؛ وضعیتی که پایان آن تنها با عقبنشینی نیروهای بیگانه و توقف مداخلات تحریکآمیز میسر خواهد بود.
ایران؛ تنها ضامن امنیت پایدار در خلیج فارس
در میان این آشفتگی بینالمللی، نقش جمهوری اسلامی ایران به عنوان اصلیترین قدرت ساحلی و ناظر بر تنگه هرمز، بیش از هر زمان دیگری برجسته شده است. واقعیت جغرافیای سیاسی حکم میکند که هیچ معادله امنیتی در این منطقه بدون مشارکت و نقشآفرینی ایران به نتیجه نخواهد رسید. ایران بارها آمادگی خود را برای تأمین امنیت بومی آبراهها اعلام کرده است، اما تحقق این امر مستلزم آن است که جامعه جهانی واقعبینانه عمل کرده و به جای دنبالهروی از سیاستهای تنشزای آمریکا، با تهران وارد تعامل سازنده شود. همکاری با ایران برای مدیریت ترافیک دریایی، تنها راه خروج از بنبست و بازگرداندن ثبات به بازارها است.
ضرورت فشار جهانی برای پایان جنگ دریایی
کلید حل این بحران در دست دیپلماسی است، نه توپخانهها. کشورهای بزرگ اقتصادی که از اختلال در زنجیره تأمین متضرر شدهاند، باید فشار سیاسی خود را بر دولت آمریکا متمرکز کنند تا محاصره دریایی را متوقف و به میلیتاریزه کردن آبراههای بینالمللی پایان دهد. تنها با به رسمیت شناختن نقش مدیریتی ایران در منطقه و خروج بازیگران مخرب فرامنطقهای، میتوان امیدوار بود که امنیت به خلیج فارس بازگشته و شریانهای حیاتی اقتصاد جهانی مجدداً بدون مانع به جریان بیفتند. هرگونه تأخیر در این تغییر رویکرد، هزینههای جبرانناپذیری را به تجارت جهانی تحمیل خواهد کرد.
نظرات بسته شده است، اما بازتاب و پینگ باز است.