تسلیم در هرمز

سی نیوز-* سرویس سیاسی – دونالد ترامپ در پیامی که در شبکه‌های اجتماعی خود منتشر کرد، رسماً از توقف عملیات نظامی موسوم به «طرح آزادی» در تنگه هرمز خبر داد. او در این نوشته تأکید کرد که واشینگتن به‌طور متقابل توافق کرده است تا عبور کشتی‌ها از این آبراه راهبردی را برای مدت کوتاهی به حالت تعلیق درآورد. ترامپ مدعی شد این تصمیم را به درخواست پاکستان و برخی دیگر از کشورها اتخاذ کرده و مدعی گشایش‌های بزرگی در مسیر دستیابی به یک «توافق کامل و نهایی» با نمایندگان ایران شده است.

 تثبیت حاکمیت ایران بر شاهراه انرژی

عملیات آمریکا با هدف بازگشایی اجباری تنگه و به چالش کشیدن اقتدار دریایی ایران طراحی شده بود. اما واکنش قاطع نیروهای مسلح ایران و شلیک به سمت متجاوزانی که قصد عبور غیرمجاز داشتند، نشان داد که دوران «بزن و در رو» در خلیج فارس به پایان رسیده است. توقف این طرح ثابت کرد که عبور از تنگه هرمز بدون کسب اجازه و هماهنگی با ایران، حتی برای ارتش آمریکا، هزینه‌ای فراتر از تصور دارد.

استناد ترامپ به درخواست پاکستان برای توقف درگیری‌ها، یک فرار رو به جلو برای حفظ پرستیژ سیاسی است. رئیس‌جمهوری که مدعی بود هیچ قدرتی جلودار ارتش او نیست، اکنون برای توجیه توقف عملیات شکست‌خورده‌اش، به دیپلماسی منطقه‌ای متوسل شده است. این تغییر لحن نشان‌دهنده هراس واشینگتن از گسترش درگیری و تبدیل شدن آن به یک جنگ تمام‌عیار است که پایان‌بخش حضور آمریکا در منطقه خواهد بود.

ترامپ در حالی از «پیشرفت بزرگ برای توافق نهایی» سخن می‌گوید که همزمان بر تداوم محاصره تأکید دارد. این تناقض در گفتار ناشی از استیصال است؛ او می‌کوشد شکست نظامی در بازگشایی تنگه را با کارت مذاکره بپوشاند. واقعیت میدانی نشان می‌دهد که ایران با بستن تنگه، عملاً ابتکار عمل را در دست گرفته و آمریکا را در موضع انفعال قرار داده است.

پیام اخیر ترامپ بیش از آنکه یک ابتکار دیپلماتیک باشد، یک «اعلام تسلیم» در برابر واقعیت‌های جغرافیایی و نظامی منطقه است. تنگه هرمز همچنان با اقتدار ایران اداره می‌شود و کشتی‌های متجاوز راهی جز بازگشت یا تمکین به قوانین ایران ندارند. این عقب‌نشینی ثابت کرد که در نبرد اراده‌ها، این ایستادگی ایران بود که ابرقدرت مدعی را وادار به بازنگری در طرح‌های جنگ‌طلبانه خود کرد.