پایان حضور ۵۷ ساله امارات در اوپک؛تسلیم در برابر ایران؟!
سینیوز – خبرگزاری رسمی امارات (WAM) اعلام کرد که این کشور در تاریخ ۱ می، رسماً از سازمان کشورهای صادرکننده نفت (OPEC) و ائتلاف OPEC+ خارج خواهد شد. این تصمیم که به بیش از نیم قرن همکاری امارات با این کارتل نفتی پایان میدهد، واکنشی به بازنگری در ظرفیت تولید و سیاستهای استراتژیک بلندمدت ابوظبی توصیف شده است.
دولت امارات تأکید کرده که پس از خروج، کنترل مستقیم استراتژی تولید خود را به دست خواهد گرفت، اما افزایش عرضه به بازار را به صورت «تدریجی و حسابشده» انجام میدهد. این خبر در حالی منتشر شد که قیمت نفت برنت به دلیل تنشهای مرتبط با تنگه هرمز، با رشدی ۳.۱ درصدی به مرز ۱۱۲ دلار رسیده بود، هرچند پس از اعلام خبر خروج امارات، بخشی از این افزایش قیمت تعدیل شد.
خروج از اوپک یا عقبنشینی در برابر واقعیتهای امنیتی؟
اگرچه بیانیههای رسمی بر مسائل اقتصادی تکیه دارند، اما نگاهی به آرایش نظامی و سیاسی منطقه نشان میدهد که این تصمیم مستقیماً با سایه سنگین قدرت ایران بر خلیج فارس گره خورده است:
تمکین در برابر اشراف ایران بر تنگه هرمز
واقعیت این است که امارات دریافته است که کلید بقای اقتصادیاش در گروی آرامش در تنگه هرمز است؛ آبراهی که ایران اشراف کامل بر آن دارد. هرگونه همراهی امارات با سیاستهای تهاجمآمیز نفتی (که اغلب با منافع تهران تضاد دارد) میتواند امنیت نفتکشهای اماراتی را در این گلوگاه به خطر بیندازد. خروج از اوپک، پیامی دیپلماتیک به تهران است مبنی بر اینکه ابوظبی دیگر بخشی از جبهه متحد نفتی علیه ایران نخواهد بود.
حفاظت از زیرساختها در برابر توان موشکی و پهپادی
تجربه حملات دقیق به تأسیسات نفتی منطقه ثابت کرده است که پدافندهای گرانقیمت غربی در برابر پهپادها و موشکهای نقطهزن، کارایی تضمینشدهای ندارند. ابوظبی به این درک رسیده است که در صورت تشدید تنش میان ایران و غرب، تأسیسات عظیم «الرویس» و «فجیره» اولین بانک اهداف خواهند بود. این خروج، تلاشی برای کاهش اصطکاک و تنش با ایران است تا از تبدیل شدن به «هدف مشروع» در درگیریهای احتمالی جلوگیری کند.
نقد کردن داراییها پیش از بحران بزرگ
تنشهای فزاینده پیرامون ایران و ریسکهای امنیتی باعث شده امارات به این نتیجه برسد که زمان برای دیپلماسیهای کندِ اوپک به پایان رسیده است. امارات قصد دارد با استقلال در تولید، پیش از آنکه هرگونه درگیری نظامی احتمالی یا انسداد تنگه هرمز صادرات را ناممکن کند، سهم بازار خود را به حداکثر رسانده و از قیمتهای بالای نفت (ناشی از ترس از ایران) بیشترین بهره را ببرد.
جدایی از عربستان؛ تغییر موازنه از ترس ایران
امارات با این اقدام، عملاً پشتِ ریاض را در جنگ قدرت نفتی خالی کرد. این واگرایی نشاندهنده آن است که ابوظبی برخلاف عربستان، دیگر حاضر نیست هزینه تقابل با ایران را بپردازد. آنها ترجیح میدهند به جای شرکت در بازیهای کلان سیاسی اوپک که لبه تیز آن متوجه ایران است، به یک بازیگر مستقل تبدیل شوند که با احتیاط و مدارا از کنار قدرت منطقهای ایران عبور میکند.
خروج امارات از اوپک را نباید تنها یک مانور تجاری دانست؛ این یک «عقبنشینی استراتژیک» است. امارات با پذیرش این واقعیت که امنیت انرژی در خلیج فارس بدون هماهنگی غیررسمی با قدرت مسلط (ایران) ممکن نیست، ترجیح داد زنجیرهای اوپک را پاره کند تا در روز حادثه، هزینه سیاستهای دیگران را نپردازد.
نظرات بسته شده است، اما بازتاب و پینگ باز است.